۰۰۴۴

بزرگان اهل سنت درباره مولا علی علیه السلام چه نظری دارند

قسمت آخر

احمد بن حنبل كه پيشواى فرقه حنبلى است گويد: ما جاء لاحد من اصحاب رسول الله من الفضائل ما جاء لعلى (1) .يعنى آنچه از فضائل براى امام على عليه السلام ‏آمده برای هيچ يك از اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله نيامده است.

ابن جوزى در تذكره خود مينويسد فضائل امير المؤمنين عليه السلام از آفتاب و ماه مشهورتر و از سنگريزه بيشتر است و آن بر دو قسم است يك قسم از قرآن استنباط شده و قسم ديگر از سنت طاهره مفهوم ميشود(2) .

بعضى از محققين خارجى و مستشرقين نيز ضمن اظهار نظر در باره شخصيت امام على عليه السلام به ولايت و خلافت بلا فصل آن حضرت هم اشاره كرده‏اند چنان كه جان ديون پورت دانشمند انگليسى در باره يوم الانذار مينويسد كه پيغمبر در پايان كلام اين جملات را با فصاحت و بلاغت بيان كرد كه از ميان شما كدام كس مرا يار و ياور خواهد بود كه اين بار را بر دوش گذارد؟ كيست آن مردى كه خليفه و وزير من باشد همانطور كه هارون براى موسى بود؟ افراد حاضر در آن مجلس همه در حال بهت و سكوت ماندند و هيچ كدام جرأت نكردند اين عطيه خطير را بپذيرند تا اين كه مولانا امیر المومنین امام على علیه السلام جوان و چالاك پسر عم پيغمبر برخاست و گفت من اين دعوت را مى‏پذيرم و وزارت تو را بر عهده ميگيرم. محمد صلى الله عليه و آله پس از شنيدن اين بيانات، مولا على جوان و جوانمرد را در آغوش گرفت و او را به سينه‏اش چسباند و (به حاضرين) گفت برادر و وزير مرا ببينيد(3) .

توماس كارلايل انگليسى در كتاب الابطال كه به عنوان قهرمانان به فارسى ترجمه شده است مينويسد ما چاره نداريم جز اين كه او را دوست داشته باشيم بلكه به او عشق بورزيم زيرا او جوانمردى شريف و بزرگوار بود دلش از مهر و عطوفت سرشار و در عين حال از شير شجاع‏تر بود، او عادل بود و در اين امر به قدرى افراط كرد كه حتى جان خود را نيز در راه عدالت فدا نمود(4) .

شبلى شميل با اينكه شخص مادى است ميگويد امام على علیه السلام بزرگ بزرگان و تنها نسخه منحصر به فردى است كه شرق و غرب، گذشته و آينده نتوانسته است صورتى كه با اين اصل تطبيق كند بيرون دهد.

بارون كاراديفو دانشمند فرانسوى گويد: على مولود حوادث نبود بلكه حوادث را او به وجود آورده بود اعمال او مخلوق فكر و عاطفه و مخيله خود او است پهلوانى بود كه در عين دليرى دلسوز و رقيق القلب و شهسوارى بود كه در هنگام رزم آزمائى زاهد و از دنيا گذشته بود به مال و منصب دنيا اعتنائى نداشت و در راه حقيقت جان خود را فدا نمود روحى بسيار عميق داشت كه ريشه آن ناپيدا بود و در هر جا خوف الهى آن را فرا گرفته بود.

بارى عظمت و حقانيت امام على عليه السلام بر تمام محققين و علماى جهان اعم از اهل سنت و ديگران ثابت و روشن است و ما براى نمونه به نگارش اين مختصر اكتفا كرديم.

..........................................................

پى‏نوشتها:

(1) كشف الغمه ص 48

(2) ناسخ التواريخ امام باقر جلد 7 ص 134

(3) عذر تقصير به پيشگاه محمد و قرآن جيبى ص 27

(4) الابطال ص 128

Raz_e_Ghadir@Yahoo.com

/ 0 نظر / 9 بازدید